ประกาศ รับจ้าง...
วาดรูปเหมือน ถักตุ๊กตาตามสั่ง(รบกวนส่งรูปต้นแบบชัดๆมาทางอีเมล หลายรูปหลายมุมยิ่งดีค่ะ)
แปลเอกสาร เขียนโปรแกรม
สนใจติดต่อได้ที่ imuya-san@hotmail.com
-- ต้องการดูผลงานรูปเหมือนและตุ๊กตาถัก คลิกที่เมนู recommended ได้เลยค่ะ --   

 ++++++++++++++++++++

ทำไมคนเรามักจะตีราคาของจากขนาด งานฝีมือชิ้นเล็กๆราคาต้องเล็กตามงั้นหรอคะ?

หลายๆครั้งที่มีคนรู้จักถามราคาตุ๊กตา(หรือรูปเหมือนก็ตาม) ข้อความที่เห็นบ่อยๆก็คือ
"โห แพงจัง"
หรือตอนที่มีคนพยายามจะซื้องานโครเชต์กระถางต้นรักที่เราถ่ายรูปไว้กับตุ๊กตาหมี http://imuya.exteen.com/20080915/entry
"อ่าว นึกว่าราคารวมตุ๊กตาหมีด้วย..."

บอกตรงๆนะคะ มันจี๊ดมาก เพราะว่าคนที่พูดแบบนั้นทุกคนเป็นคนรู้จักกัน เราก็เข้าใจว่าอยากได้ราคากันเอง เราก็คิดแบบกันเองที่สุดแล้ว ขาดทุนไม่รู้เท่าไหร่ ยังจะกดราคากันอีก (คนกันเองมันต้องไม่กดราคากันสิคะ)

ไม่ได้โมโหอะไรหรอกนะคะ แต่มันก็มีรู้สึกแย่ล่ะ มากด้วย เบื่อกับข้อความแนวๆนี้เหลือเกิน เราทำงานฝีมือ ขายฝีมือ ไม่ได้ขายวัตถุดิบ อย่ามาประเมินราคาจากขนาด ต่อให้มันไม่ใหญ่ หรือมันจะเล็กแค่ไหน(ยิ่งเล็กยิ่งทำยาก) มันก็มี"ใจ"ของเราใส่อยู่เต็มๆ

บอกเลยว่าราคาที่เราเรียกน่ะ เทียบกับค่าแรงไม่ได้เลย ทำแบบนี้ไม่คุ้มด้วยซ้ำ เราเก็บรายละเอียดของงานค่ะ เน้นรายละเอียด และ"คิดแบบเองทุกงาน" ไม่เคยลอกใคร แล้วถ้าปกติก็รับสั่งแบบ custom ซึ่งจำเป็นต้องราคาสูงกว่าทั่วไปแน่นอนค่ะ งานแต่ละชิ้นก็ตั้งใจทำเต็มที่ ถ้าเกิดถักตรงไหนแล้วเรารู้สึกว่าไม่ถูกใจ เราก็เต็มใจทำใหม่อยู่ดี ถึงแม้จะไม่มีนัยสำคัญสำหรับคนทั่วไปเลยก็ตาม สำหรับเราคุณภาพงานมาก่อน ราคาที่เรียกไปไม่ได้คุ้มค่าแรงกายกับใจที่ใส่ลงไปด้วยซ้ำ นี่นั่งทำกว่าจะได้แต่ละงานใช้เวลาตั้งกี่วัน เสียสุขภาพตาแค่ไหน แล้วเดือนนึงได้ซะกี่งาน จะได้เงินสักเท่าไหร่ เทียบกับงานเขียนโปรแกรมแล้วต่างกันลิบค่ะ เขียนทีได้เป็นหลักหมื่น

ใครที่บอกว่าเคยเห็นที่อื่นขายถูกกว่าเรา... ขอโทษนะคะ ไม่ได้อยากเปรียบเทียบ แต่มันเห็นจริงๆ เราก็เห็นผลงานตามท้องตลาดเหมือนกัน บอกตรงๆว่าเค้าเน้นปริมาณมากกว่าคุณภาพ(ไม่ใช่ไม่ดีนะคะ แต่คือถ้าจะทำขายเยอะๆแบบนั้นมันก็ต้องแบบนี้แหละ ถ้ามัวทำละเอียดคงไมได้ขาย) เป็นงานแบบไม่ unique และดูแล้วก็ไม่ได้ถักยากอะไร ส่วนมากเป็นแบบเบสิก เพิ่งเริ่มหัดก็ถักได้

เราไม่เคยบังคับให้มาซื้อ เพียงแค่เข้ามาดูและชอบผลงานก็ดีใจแล้ว(ถ้าชอบแล้วทิ้งข้อความไว้เป็นกำลังใจก็จะยิ่งขอบคุณ) เรื่องที่ทำขายมันเป็นผลพลอยได้ค่ะ ที่ขายไม่ใช่เพราะอยากได้เงิน เพราะเงินที่ได้ก็ไม่ได้เยอะอะไรมากมาย แต่แค่อยากรู้สึกว่าเราได้ทำประโยชน์จากงานอดิเรก ไม่ได้เสียเวลาฟรี อย่างน้อยก็ได้อะไรกลับมาบ้าง ถือเป็นความภาคภูมิใจ (อันที่จริงเป็นความใฝ่ฝันของเราตั้งแต่เด็กๆที่จะเปิดร้านเล็กๆขายงานฝีมือ การขายนิดๆหน่อยๆพวกนี้ก็เป็นการเริ่มต้นปูทางอย่างนึง)

เราไม่ได้แคร์กับจำนวนเงินหรอกนะคะ อย่างที่บอกว่าไม่ได้ต้องการเงินจากทางนี้ขนาดนั้น เพราะรู้ว่ายังไงก็คงไม่พอกิน แต่ที่แคร์ก็คือ การประเมินค่าของผลงานเราตะหาก คือมันเหมือนโดนดูถูกฝีมือน่ะค่ะ ไม่รู้ว่าจะเข้าใจกันหรือเปล่า บังเอิญเรามันพวกอารมณ์ศิลป์จัดค่ะ เน้นคุณค่าทางใจมากกว่าที่เป็นวัตถุ เพราะงั้นสิ่งสำคัญคือ "มูลค่าที่ตีผลงานของเรามา" ไม่ใช่เงินจริงๆที่ได้รับ หวังว่าจะเข้าใจนะคะ

อันที่จริงก็ไม่อยากปล่อยด้านมืดลงบล็อกแบบนี้หรอกนะคะ ทีแรกคิดอยู่เหมือนกันว่าจะโพสดีรึเปล่า แต่มันอัดอั้นมานานแล้ว หลายกรณีเหลือเกิน

++++++++++++++++++++

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาคอมเมนท์เอนทรี่นะคะ ขอบคุณที่เข้าใจและขอบคุณสำหรับกำลังใจด้วยค่ะ
จริงๆแล้วคนนอกที่ติดต่อสั่งของมาส่วนมากน่ารักค่ะ เพราะปกติเราจะบอกทุกคนที่มาติดต่ออยู่แล้วว่าราคาค่อนข้างสูงเพราะเป็นงานแฮนเมด แล้วก็จะถามระดับราคาที่รับได้เสมอ แล้วค่อยหาจุดกลาง ลูกค้าส่วนมากก็เข้าใจ เลยไม่ค่อยมีปัญหาอะไร (ถ้าไม่สั่งแล้วชิ่งอะนะคะ)
จะมีแต่คนรู้จักกันเนี่ยแหละ ทีมักจะทำร้ายจิตใจในหลายๆด้าน คงจะเป็นเพราะว่าคนรอบตัวเราส่วนมากไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ ยิ่งเป็นคนรู้จักกัน เลยพูดออกมาอย่างที่ตัวเองคิด จริงๆก็ดีค่ะ พูดออกมาตรงๆเลยดีกว่า จะว่าแพงก็ไม่ว่า ขอแค่อย่าทำเหมือนผลงานเรามันมีค่าน้อยแค่นั้นก็พอ

เราจะรู้สึกแย่มากเวลาใครก็ตามมาทำเหมือนว่าจะติดต่อซื้อ และจะสั่งเยอะๆ เพราะอยากช่วยอุดหนุนเรา แต่พอเอาเข้าจริงมันไม่ใช่ สิ่งที่เกิดขึ้นคือการเรียกร้องมากแต่กดราคาค่ะ มันเจ็บตรงที่ทั้งๆที่เราได้บอกไปแล้วว่าไม่อยากรับ แต่ก็ยังพยายามจะสั่ง และไม่ใช่เพราะผลงานเรา แต่เพราะว่าอยากช่วยเรา เหมือนกับว่าผลงานของเรามันไม่ได้มีค่าพอ เราไม่ได้น่าสงสารขนาดต้องรับความช่วยเหลือจากคนอื่นด้วยการซื้อผลงานด้วยราคาที่ไม่คุ้มค่า เราเหนื่อนฟรีและถูกทำร้ายจิตใจโดยการตีราคาความทุ่มเทของเราเพียงแค่นั้น มันเหมือนเรามีค่าแค่นั้น (ไม่อยากแสดงความรู้สึกออกมาแบบนี้ แต่มันน้อยใจน่ะค่ะ)